Rzadko używane tekstylia domowe — pościel, ręczniki, obrusy, koce — łatwo chłoną wilgoć i zapachy, jeśli leżą w nieodpowiednich warunkach. Wystarczy kilka miesięcy w ciasnej szafie, żeby nabrały stęchlizny, a potem trudno się ich pozbyć. Problem nie tkwi w samych tkaninach, tylko w sposobie ich składowania. Zanim włożysz cokolwiek na górną półkę, zadbaj o to, żeby materiał był absolutnie suchy. Nawet lekko wilgotny ręcznik zamknięty w worku to zaproszenie dla pleśni.

Podstawą jest przewiew. Tekstylia układane w stosy na płasko nie mają cyrkulacji powietrza, więc zapachy z drewna szafy czy farb szybko wsiąkają w włókna. Zamiast ciasnych kartonów wybierz bawełniane worki lub pokrowce z tkaniny, które przepuszczają powietrze. Jeśli trzymasz pościel w szafie, ułóż ją luźno — nie upychaj na siłę. Warto też oddzielić tekstylia od ubrań, które mogłyby przekazać im swój zapach. Przydatne wskazówki, jak zaplanować to w praktyce, znajdziesz w poradniku Pościel zapasowa - gdzie ją trzymać, żeby nie pachniała szafą — autor opisuje konkretne miejsca i sposoby pakowania.

Wilgoć to drugi wróg. W pomieszczeniach takich jak piwnica czy garaż poziom wilgotności bywa wysoki, dlatego rzadko używane tekstylia lepiej trzymać w suchym pokoju. Możesz włożyć do szafy pochłaniacz wilgoci albo woreczki z żelem krzemionkowym. Nie zaszkodzi też kilka kropli olejku lawendowego na drewnianej kulce — neutralizuje zapachy i odstrasza mole. Pamiętaj, żeby co jakiś czas przetrzepać zapasy i przewietrzyć szafę. Nawet pół godziny otwartych drzwi raz w miesiącu robi różnicę.

Przed odłożeniem tekstyliów na dłużej upierz je i wysusz na świeżym powietrzu. Prasowanie na wysokiej temperaturze dodatkowo zabija mikroorganizmy. Nie używaj jednak zbyt dużo płynu do płukania, bo jego resztki mogą z czasem żółknąć i przyciągać kurz. Przechowuj wszystko w miejscu, gdzie nie dociera bezpośrednie słońce — to ono osłabia włókna i powoduje blaknięcie kolorów. Proste zasady, a pozwolą cieszyć się świeżymi ręcznikami i pościelą przez wiele sezonów.