Wydzielenie miejsca na odpoczynek nie wymaga przeprowadzki ani remontu całego mieszkania. Wystarczy znaleźć kąt, który da się zamknąć w spójną całość, i konsekwentnie go zagospodarować. Najczęściej sprawdza się skrawek salonu przy oknie, wnęka za regałem albo fragment sypialni, który nie pełni funkcji magazynowej. Kluczowe jest jedno: przestrzeń musi mieć wyraźną granicę, bo bez niej mózg nie odczytuje jej jako miejsca odpoczynku.

Granicę tworzy się prostymi środkami. Dywan o innym splocie niż w reszcie pokoju, parawan, przesuwana kurtyna z tkaniny, a nawet ustawienie fotela pod kątem do kanapy. Ważne, żeby strefa relaksu nie była przejściem — nikt nie odpocznie w korytarzu między drzwiami a kuchnią. Dobrze działają też meble o miękkich, zaokrąglonych kształtach i niskie źródła światła: lampa stojąca z ciepłą żarówką, kinkiet, świece. Jeśli szukasz wskazówek, jak dobrać sprzęt do miejsca odpoczynku, przydatne okaże się zestawienie na temat tego, jak wybrać meble do sypialni, aby zrelaksować się w niej — wiele z tych zasad działa identycznie w salonie czy przedpokoju.

Nie kopiuj wystroju reszty mieszkania. Strefa relaksu może mieć ciemniejszą ścianę, inne materiały, zapach. Rośliny, drewno, wełna, len — tekstury, które wyciszają. Unikaj ekranów: telewizor, laptop i telefon stoją poza tym kątem. Jeśli nie masz osobnego pokoju, tym bardziej zadbaj o dźwięk — mata filcowa pod krzesłem, zasłony z grubszej tkaniny, ewentualnie ciche tło dźwiękowe. Hałas z zewnątrz skutecznie niweczy najlepszą aranżację.

Na koniec kilka praktycznych zasad. Utrzymuj w strefie porządek — jedna książka, koc, poduszka, nic więcej. Nie przechowuj tam rzeczy, których nie używasz. Zmieniaj drobiazgi sezonowo, żeby miejsce nie spowszedniało. Nawet dwa metry kwadratowe urządzone świadomie potrafią działać lepiej niż cały pokój pełen przypadkowych przedmiotów.